W wodach słonych, w tym w całym Bałtyku, z reguły jej wikariantami są gatunki hildenbrandii (zwłaszcza ), choć może z nimi współwystępować w wysłodzonej Zatoce Botnickiej.

Rozmnażanie Wyjaśnienie cyklu życiowego hildenbrandii rzecznej jest uznawane za jedno z najważniejszych odkryć Karola Starmacha.

W czasie gdy gatunki z rodzaju Riverina uznawano za słodkowodnych przedstawicieli rodzaju Hildenbrandia, wyróżniało je to, że nie wytwarzają tetraspor i rozmnażają się wyłącznie bezpłciowo. Karol Starmach postawił hipotezę, że narządami homologicznymi do tetrasporangiów innych hildenbrandii są jej rozmnóżki, ale nie udało się jej potwierdzić. Również nie udało się potwierdzić występowania prawdziwych tetrasporangiów i wytwarzania tetraspor raportowanego w latach 50. XX w.

Zgodnie z obserwacjami Starmacha z końca lat 20. XX w. na wierzchniej stronie plechy hildenbrandii rzecznej pojawiają się jasne plamki, które następnie rozrastają się w guzki i brodawki pokryte warstwą śluzu. Przez kilkadziesiąt lat fykolodzy nie znali ich funkcji. Stawiano tezy, że mogą to być plemnie lub lęgnie z włostkami. Na przełomie lat 40.i 50. Starmach przeprowadził obserwacje i eksperymenty z udziałem tych tworów, udowadniając, że są one rozmnóżkami.