Pod koniec 2011 roku oficjalnie ogłoszono, że mimo odejścia z Hurricanes gracz pozostanie związany z podlegającym im klubem Wellington Lions. W Japonii Nonu opuściwszy tylko jeden mecz wystąpił w dwunastu spotkaniach swojej drużyny zdobywając sześć przyłożeń, zespół natomiast zajął miejsce w środku ligowej tabeli i odpadł w eliminacjach do All-Japan Rugby Football Championship 2011/2012.

Dla Blues Nonu zadebiutował w trzeciej kolejce sezonu 2012, jednak podobnie jak rok wcześniej zarówno drużyna, jak i zawodnik, nie zachwycali formą. Postanowił zatem zmienić zespół, aktywując opcję odejścia po jednym sezonie, i związał się z Highlanders. W Highlanders zaliczył kolejny sezon słabych występów podkreślonych kontuzjami oraz żółtymi i czerwonymi kartkami, zyskał też opinię gracza kontrowersyjnego, dzielącego drużynę. Strony nie uzgodniły też przedłużenia umowy, następnie okazało się, że żaden z nowozelandzkich zespołów Super Rugby nie był zainteresowany zawodnikiem. Kilkumiesięczna epopeja, podczas której pojawiały się oferty z zagranicy, zakończyła się, gdy w październiku ogłoszono, iż Nonu powróci do Blues podpisawszy dwuletnią umowę. Jego pierwszy występ w sezonie 2014 był odkładany z uwagi na rehabilitację po operacji kostki. Na boisku pojawił się dopiero w połowie marca, wkrótce jednak błysnął formą znaną z reprezentacji.