Historia Od średniowiecza do wojny fińskiej (1808–1809) terytorium Finlandii było integralną częścią Królestwa Szwecji. Osiedlający się wówczas szwedzcy emigranci z reguły wybierali tereny nadmorskie; język fiński, aczkolwiek używany, nie był urzędowy. W wyniku wojny Finlandia przeszła na własność Rosji, która ustanowiła autonomiczne Wielkie Księstwo Finlandii. Pozwolono zachować status quo w dziedzinie prawa, religii i języka. Język fiński stawał się stopniowo coraz częściej używany w administracji, szczególnie za czasów cara Aleksandra II. Nauka języka szwedzkiego zawsze była obowiązkowa w fińskich szkołach średnich i na uniwersytetach. Ponadto w ramach reformy szkół podstawowych z lat 1972–1981 stał się on obowiązkowy w szkołach podstawowych. W latach 60. wprowadzono obowiązek nauczania szwedzkiego jako drugiego języka w szkołach podstawowych. Ustawa o oświacie z 1968 r. przewidywała, że ​​w szkole podstawowej należy uczyć się dwóch języków obcych, z których jeden musi być tzw. drugim językiem ojczystym, decyzja ta była stopniowo wdrażana w różnych częściach Finlandii w latach 1972–1977, a zatem nauka języka szwedzkiego stał się automatycznie obowiązkowy dla osób mówiących po fińsku. Dodatkowo później wprowadzono obowiązkowy język szwedzki m.in. w szkołach zawodowych i szkole policyjnej oraz częściowo w wojsku.