W okresie 1939–1940 pracował w parowozowni białostockiej, kończąc w tym czasie technikum kolejowe i obejmując funkcję sekretarza Związku Zawodowego Kolejarzy. W latach 1940–1941, po włączeniu Polesia i Podlasie do ZSRR redaktor „Sztandaru Wolności”, pierwszego komunistycznego pisma o zasięgu ogólnorepublikańskim, wydawanego na sowieckiej Białorusi w języku polskimB. Bernacki, Organizacja i funkcjonowanie sowieckiego rynku prasowego na ziemiach północno-wschodnich II RP w latach 1939–1941, Białoruskie Zeszyty Historyczne 22 (2004).
W 1941 roku został skierowany w głąb ZSRR na przeszkolenie wojskowe, po którym w 1943 roku został zrzucony ze specjalnym zadaniem o charakterze wojskowym do partyzantki radzieckiej w okolicach Baranowicz. Później w Brygadzie Armii Ludowej im. Grzybowskiego, działającej na Lubelszczyźnie.
Według ankiet powojennych był członkiem radzieckiej partii komunistycznej do 1947 roku. Członek PPR i PZPR. Odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy i (12 listopada 1946) Srebrnym Krzyżem ZasługiM.P. nr 25 z 24 lutego 1947, poz. 137, poz. 39. (miał wówczas stopień majora).