Józef Lenartowicz (ur. 5 marca 1852 w Wieliczce, zm. 3 czerwca 1926 w Tarnowie) – polski duchowny katolicki, budowniczy kościoła parafialnego w Lubczy, społecznik, kompozytor i publicysta.
Życiorys Józef Lenartowicz był synem Tomasza, robotnika w kopalni soli w Wieliczce oraz Katarzyny z Ciężkiewiczów, jednym z ich pięciorga dzieci. W 1872 roku ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie i rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Przerwał je po roku, wstępując do Seminarium Duchownego w Tarnowie. Święcenia kapłańskie przyjął 25 lipca 1877 roku z rąk bpa J. Pukalskiego. Przez pięć kolejnych lat był wikariuszem w parafii św. Jana Chrzciciela w Pilźnie, od 1882 roku administratorem parafii Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Bruśniku, rok później pracował w Radgoszczy. W 1884 roku został proboszczem parafii w Lubczy.
Ksiądz Lenartowicz prowadził szeroką działalność duszpasterską (założył w parafii kilkanaście różnych bractw religijnych) i społeczną. Szczególną wagę przywiązywał do zwalczania alkoholizmu wśród parafian. Zorganizował Towarzystwo Wstrzemięźliwości i inne akcje, w ostateczności doprowadzając do likwidacji dziesięciu z dwunastu karczm istniejących na terenie wsi.