Lajos Maszlay (ur. 2 października 1903 w Budapeszcie, zm. 1 grudnia 1979 tamże) – węgierski florecista i szablista, dwukrotny medalista olimpijski i wielokrotny medalista mistrzostw świata.
Początkowo uprawiał kilka sportów: lekkoatletykę, pływanie, tenis, narciarstwo i szermierkę. Jako uczeń Akademii Wojskowej Cesarzowej Ludwiki skupił się na szermierce. Po ukończeniu Akademii otrzymał przydział w stopniu porucznika piechoty w 3 batalionie rowerowym w Ostrzyhomiu (1926), awansowany na kapitana (1937). W czasie II wojny światowej kapitan 52. Batalionu Karabinów Przeciwpancernych (1941–1942), awansowany do stopnia majora (1942) i podpułkownika (1944–1945).
Na igrzyskach olimpijskich w Berlinie w 1936 roku był siódmy we florecie drużynowym, a w zawodach indywidualnych odpadł w ćwierćfinałach. Po zakończeniu II wojny światowej wystartował na igrzyskach olimpijskich w Londynie w 1948 roku, gdzie wywalczył indywidualnie brązowy medal. W rundzie finałowej wygrał cztery z siedmiu pojedynków i uplasował się za Francuzami: Jéhanem de Buhanem i Christianem d’Oriolą. W zawodach drużynowych był piąty. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Helsinkach w 1952 roku, gdzie Węgrzy w składzie: Endre Tilli, Aladár Gerevich, Endre Palócz, Lajos Maszlay, Tibor Berczelly i József Sákovics zdobyli brązowy medal.