Na czele podległych mu oddziałów bronił skutecznie odcinka czarnkowskiego. mały|Prezes ZG Związku Powstańców Wielkopolskich Zdzisław Orłowski wręcza sztandar chorążemu Kucie (Chorzów-Batory, 30 kwietnia 1939). Jeszcze w trakcie walk w Wielkopolsce przeniósł się do swojej „broni właściwej” (jak napisał we wspomnieniach), czyli artylerii. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, dowodząc najpierw baterią a potem dywizjonem 14 pułku artylerii polowej. Za niezwykłe męstwo, zniszczenie bolszewickich karabinów maszynowych ogniem na wprost, został odznaczony Orderem Wojskowym Virtuti Militari V klasy. Na froncie awansowano go do stopnia kapitana. Brał udział w III powstaniu śląskim, pełniąc służbę w Dowództwie Obrony Plebiscytu jako szef IV oddziału. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 548. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii. Posiadał przydział w rezerwie do 25 pułku artylerii polowej w Kaliszu, a następnie 8 pułku artylerii ciężkiej w Toruniu. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 5. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii.