W 1922 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego. Z dniem 1 października 1924, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego. 1 grudnia 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 157. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Następnie dowodził III batalionem 10 pułku piechoty w Łowiczu. Na czele batalionu uczestniczył w „zamachu majowym” 1926, po stronie rządowej. Po 1926 był oficerem Oddziału IV Sztabu Głównego. Z dniem 15 września 1932 został przeniesiony do Szkoły Podoficerów Piechoty dla Małoletnich nr 1 w Koninie na stanowisko komendanta. Z dniem 31 grudnia 1935 został przeniesiony w stan spoczynku.
Od 1929 do 1939 był wiceprezesem Polskiego Związku Piłki Nożnej. Współpracował z „Encyklopedią Wojskową”. Po zwolnieniu z wojska osiedla się z żoną i dwiema córkami w Milanówku, gdzie zamieszkał przy ul. Wspólnej 15.
Był zmobilizowany latem 1939, a w wojnie obronnej 1939, był w sztabie Armii „Pomorze”, rozbitej przez Niemców pod Sochaczewem. Uniknął niewoli i powrócił do Milanówka.