W tym samym roku ogłosił swoje przejście do Żywej Cerkwi i w jej ramach objął katedrę pawłogradzką. W maju 1922 został aresztowany; przebywał do 1924 w więzieniach, początkowo w Jekaterynosławiu, a następnie w Charkowie. W 1924 złożył akt pokutny i wrócił do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Do 1925 był locum tenens eparchii samarskiej z tytułem biskupa syzrańskiego. Następnie od 1925 do 1926 jako biskup rybiński zarządzał eparchią jarosławską i rostowską. Od 1925 do 1926 był biskupem pomocniczym eparchii moskiewskiej z tytułem biskupa podolskiego. W 1927 przebywał w Nogińsku na zsyłce.
W lipcu 1927 zarządzał jako locum tenens, z tytułem biskupa azowskiego, eparchią rostowską. W tym samym roku mianowany biskupem rostowskim i taganroskim. Równocześnie zarządzał eparchią dońską. W 1929 podniesiony do godności arcybiskupiej. W 1932 został skazany na trzy lata łagru za „uczestnictwo w nielegalnej grupie cerkiewno-monarchistycznej”.
W 1934 był arcybiskupem swierdłowskim, zaś od 1935 do 1936 – saratowskim. W 1936 został ponownie aresztowany i skazany na siedem lat pozbawienia wolności.