Podczas pobytu w Zakopanem zainteresowali się nim Karol Szymanowski i Kazimierz Wierzyński. Ten ostatni przedstawił młodego pisarza (piszącego wówczas po rosyjsku) Marii Kasprowiczowej, wdowie po Janie Kasprowiczu. Znajomość przerodziła się w romans, a pisarz wraz matką zamieszkał na „Harendzie”. Pomagał wdowie po Janie Kasprowiczu w redakcji jej "Dzienników". Dzięki staraniom zafascynowanej nim Zofii Nałkowskiej otrzymał stypendium literackie. Zaczęła się błyskawiczna kariera Choromańskiego. Józef Wittlin pisał o Białych braciach – pierwszej powieści napisanej przez Choromańskiego po polsku:

W latach trzydziestych XX wieku napisał Zazdrość i medycynę, Opowiadania dwuznaczne, Skandal w Wesołych Bagniskach oraz kilka dramatów. Wiosną 1933 wyjechał do Szwajcarii, gdzie w maju leczył gruźlicę w sanatorium w LeysinZieliński Jan: Nasza Szwajcaria. Przewodnik śladami Polaków, Oficyna Wydawnicza „Rytm”, Muzeum Polskie w Rapperswilu, Warszawa 1999, s. 109-110, . Wynajął też część willi „Chimera” w Zakopanem. Tu spotykał się m.in. z WitkacymZobacz: portrety Choromańskiego Witkiewicza 1 2 i Tadeuszem Dołęgą-Mostowiczem. Szczególnie bliską przyjaźń nawiązał z Rafałem Malczewskim. W tym okresie dużo podróżował do Argentyny, Brazylii i Afryki Zachodniej.