Miejsca i etapy eksterminacji thumb|Pawiak. Zdjęcie przedwojenne thumb|Obwieszczenie z 3 listopada 1939, informujące o skazaniu na śmierć dwóch polskich kobiet thumb|Zbrodnia w Wawrze. 27 grudnia 1939 thumb|Palmiry. Więźniowie z zawiązanymi oczyma sfotografowani przed egzekucją thumb|Ofiary tzw. łapanki sierpniowej z 1940 roku. Koszary SS przy ul. Podchorążych thumb|Więźniowie Pawiaka powieszeni na Pelcowiźnie thumb|Artykuł w Biuletynie Informacyjnym z 10 czerwca 1943, informujący o kolejnej masakrze więźniów Pawiaka thumb|Uprzątanie ciał ofiar egzekucji ulicznej thumb|Więźniowie Pawiaka, powieszeni na ul. Leszno. 11 lutego 1944 thumb|Obwieszczenie informujące o egzekucji 50 zakładników. 29 kwietnia 1944 thumb|Ruiny domu przy ul. Dzielnej 27. W latach 1943–1944 zamordowano w tym miejscu tysiące więźniów Pawiaka Warszawa była uznawana przez niemieckich okupantów za centrum polskiego oporu przeciw nazistowskiemu „nowemu porządkowi”. Mimo iż w Generalnym Gubernatorstwie dawną stolicę Polski zdegradowano do roli miasta prowincjonalnego, Warszawa pozostawała nadal centrum polskiego życia politycznego, intelektualnego i kulturalnego. Stanowiła także siedzibę władz Polskiego Państwa Podziemnego oraz miejsce funkcjonowania szczególnie silnych i dobrze zorganizowanych struktur ruchu oporu.