Boris Witaljewicz Prianisznikow, ros. Борис Витальевич Прянишников (ur. 21 lipca 1902 w stanicy Nowoczerkaskaja, zm. 19 lipca 2002 w Silver Spring) – rosyjski działacz emigracyjny, dziennikarz, publicysta i pisarz, członek Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji pod koniec II wojny światowej.
Do końca 1917 r. uczył się w dońskim korpusie kadetów w Nowoczerkasku, po czym wstąpił do wojsk Białych gen. Antona I. Denikina. Służył w Partyzanckim Pieszym Pułku Kozackim, który rozrósł się do Aleksiejewskiej Dywizji Piechoty. W 1920 r. skierowano go do atamańskiej szkoły wojskowej. Został odznaczony Krzyżem Św. Jerzego 4 klasy. W poł. listopada tego roku wraz z pozostałymi ewakuował się z Krymu na wyspę Limnos. Na emigracji zamieszkał w Bułgarii. W 1922 r. ukończył korpus kadetów. W maju 1925 r. przyjechał do Lyonu. Pracował w zakładach metalurgicznych. Współpracował z ruchem młodorosjan. Był członkiem Ogólnowojskowego Związku Rosyjskiego (ROWS). W lutym 1933 r. wstąpił do Narodowego Związku Pracujących (NTS). Wszedł w skład kierownictwa lyońskich struktur NTS. W 1935 r. uczestniczył w zjeździe NTS w Grenoble. Od 1936 r. pracował w redakcji pisma „Za Rossiju”. Jednocześnie w Paryżu założył miesięcznik „Obzor pieczati”. Na przełomie 1936/1937 r. współtworzył Towarzystwo Przyjaciół Rosji Narodowej. Na pocz. 1938 r.