Ze względu na jej właściwości lipofilne uznaje się to za możliwe, dlatego kobiety przyjmujące memantynę nie powinny karmić piersią.

Farmakokinetyka Po podaniu doustnym memantyna jest dobrze wchłaniana, a jej bezwzględna biodostępność wynosi około 100%. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga po około 3–8 godzinach. Pokarm nie wpływa istotnie na jej wchłanianie.

Po stosowaniu dawki 20 mg na dobę stężenie w stanie stacjonarnym wynosi około 70–150 ng/ml, przy dużej zmienności międzyosobniczej. Objętość dystrybucji wynosi około 10 l/kg, a z białkami osocza wiąże się około 45% memantyny.

Memantyna jest metabolizowana w niewielkim stopniu. Około 80% substancji związanej z memantyną obecnej w krążeniu występuje w postaci niezmienionej. Jej główne metabolity nie wykazują działania antagonistycznego wobec receptorów NMDA. W przemianach metabolicznych memantyny nie stwierdzono istotnego udziału układu enzymatycznego cytochromu P450.

Lek jest wydalany głównie przez nerki. Końcowy okres półtrwania wynosi około 60–100 godzin.