Aleksander Gardawski (ur. 5 marca 1917 w Dobrej, zm. 4 kwietnia 1974 w Lublinie) – archeolog polski, profesor, wykładowca na UMCS w Lublinie.
Życiorys mały|Grób prof. Aleksandra Gardawskiego na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie Syn Władysława „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.. Po II wojnie światowej pracował w Wojewódzkim Urzędzie Informacji i Propagandy w Łodzi. W 1948 na Uniwersytecie Łódzkim, pod kierunkiem prof. dr. Konrada Jażdżewskiego ukończył studia, uzyskując stopień magistra filozofii w zakresie prehistorii na podstawie pracy Niektóre zagadnienia kultury trzcinieckiej w świetle wykopalisk w Łubnej w Sieradzkiem. Podczas studiów pracował jako młodszy asystent Zakładu Prehistorii UŁ (1945−1948) oraz jako asystent w Miejskim Muzeum Prehistorycznym w Łodzi (1946−1949). W 1949−1950 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Łodzi. W listopadzie 1949 rozpoczął pracę w Państwowym Muzeum Archeologicznym w Warszawie, w którym na stanowisku adiunkta, a od 1955 kustosza, kierował do 1958 Działem Epoki Brązu. W 1957 uzyskał w Instytucie Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk stopień naukowy kandydata nauk historycznych na podstawie pracy Plemiona kultury trzcinieckiej w Polsce, w 1958 przyznano mu tytuł docenta. Od 1958 pracował w UMCS w Lublinie.