60 km, było znacząco większe od jądra komety Halleya.
Kometa znalazła się najbliżej Ziemi 22 marca 1997 r. (1,315 j.a., około 194 mln km). Większość komet byłaby z takiej odległości widoczna tylko za pomocą instrumentów astronomicznych. Gdy przechodziła przez peryhelium, osiągnęła jasność widomą −1 i stała się obiektem jaśniejszym od wszystkich gwiazd prócz Syriusza. Była widoczna nawet w miastach, gdzie światła znacznie utrudniają obserwacje.
Później kometa Hale’a-Boppa słabła, jednak gołym okiem była widoczna od 20 maja 1996 do 9 grudnia 1997 r. W roku 2001, będąc już poza orbitą Saturna, miała jeszcze komę o wielkości szacowanej na 2 mln km. Kiedy mijała orbitę Urana w styczniu 2005 roku (21 j.a. od Słońca), wciąż można było zaobserwować mały warkocz. Astronomowie przewidywali, że będą mogli ją śledzić jeszcze do roku 2020, kiedy osiągnie jasność 30, jednak pomiary pozycji komety udało się zrealizować jeszcze 9 lipca 2022 roku.
Warkocz Kometa Hale’a-Boppa wykształciła dwa warkocze: jeden niebieski – jonowy, prosty, skierowany dokładnie w przeciwną stronę niż Słońce;