W XV wieku kaplice boczne były dobudowane wzdłuż północnych i południowych stron nawy, mieszcząc ołtarze poświęcone rozmaitym świętym. Przed końcem średniowiecza było ich w sumie 42. Sklepienia dachowe zostały również podniesione pod koniec XV wieku do ich obecnej wysokości 24 metrów. Stąd, na początku czasów nowożytnych, kościół nabrał swój obecny kształt. Główne późniejsze dobudówki do katedry to wieża, która została odbudowana kilka razy jako następstwo powtarzających się pożarów. Najgorsze uszkodzenia zostały spowodowane przez wielki pożar Turku w 1827, gdy większość miasta została zniszczona, wraz z wnętrzem zarówno wieży jak i nawy głównej i starego dachu wieży. Obecna iglica wieży, wybudowana po wielkim pożarze, ma wysokość 101 metrów nad poziomem morza, i jest widoczna ze znacznej odległości jako symbol zarówno katedry, jak i miasta Turku sama w sobie.
Większość obecnego wnętrza pochodzi z restauracji przeprowadzonej w latach 30. XIX wieku, po wielkim pożarze. Nastawa ołtarzowa, przedstawiająca Przemienienie Pańskie, została namalowana w 1836 przez szwedzkiego artystę Fredrika Westina. Nastawa ołtarzowa za ołtarzem głównym, i ambona w nawie, również obydwie pochodzą z lat 30.