Kara zakazu opuszczania koszar (ZOK) – jedna z kar dyscyplinarnych stosowanych w Wojsku Polskim.
Kara zakazu opuszczania koszar wymierzona żołnierzowi zasadniczej służby wojskowej polegała na zakazie opuszczania koszar lub innego miejsca zakwaterowania w godzinach i dniach wolnych od zajęć służbowych. Ukarany miał obowiązek meldować się na określony sygnał u oficera dyżurnego jednostki z bronią i osobistym oporządzeniem wojskowym, jednak nie częściej niż trzy razy w ciągu dnia. Podoficerowie meldowali się bez broni i oporządzenia osobistegoRegulamin dyscyplinarny Sił Zbrojnych PRL Szt. Gen. 501/70 s. 30-31.
Ukarani żołnierze przebywali w czasie wolnym od zajęć w rejonie swego pododdziału. Mogli oni opuszczać go tylko za zezwoleniem oficera dyżurnego jednostki. Karę tę odbywano bez przerwy.
Żołnierze zawodowi przebywali w dni zajęć służbowych – od pobudki do capstrzyku – w swoim pododdziale, z wyjątkiem przerw na posiłki przewidziane w porządku dnia oddziału. W czasie nocnym oraz w dniach wolnych od zajęć, nie wolno im było opuszczać swojej kwatery służbowej lub mieszkania. Dopilnowanie wykonania kary było obowiązkiem bezpośredniego przełożonego.