Podczas turnieju przerywając passę 21 kolejnych zwycięstw pierwszej porażki w swojej historii doznała reprezentacja Nowej Zelandii 8 czerwca 2012 roku ulegając Walijczykom. Drugą natomiast obrońcy tytułu zaliczyli w finale zawodów, przegrywając na Newlands Stadium z gospodarzami 16:22. Reprezentacja Włoch po zajęciu ostatniego miejsca wypadła z rozgrywek młodzieżowej elity i w 2013 roku zagrała w Junior World Rugby Trophy. Najwięcej punktów zdobył Walijczyk, Tom Prydie, w klasyfikacji przyłożeń z sześcioma zwyciężył zaś reprezentant Szkocji Jamie Farndale.
Południowoafrykańska stacja SuperSport została głównym nadawcą telewizyjnym zawodów, które były transmitowane przez siedemnaście stacji telewizyjnych na 162 terytoriach całego świata oraz transmitowane w Internecie. Najtańsze trzymeczowe bilety na jeden dzień kosztowały 25 randów.
W trakcie trwania turnieju IRB regularnie publikowała statystyki.
Stadiony W przeciwieństwie do poprzednich edycji, turniej miał odbyć się tylko na dwóch arenach: Danie Craven Stadium w Stellenbosch oraz UWC Stadium w Bellville na przedmieściach Kapsztadu.