Według Tertuliana, fragment Ewangelii Mateusza, mówiący o człowieku chcącym najpierw pochować swego ojca, by następnie udać się za Jezusem, odnosi się do apostoła Filipa.

W Dziejach Apostolskich pojawia się postać drugiej osoby o tym imieniu – Filipa Diakona, ojca czterech córek, ewangelizującego w Cezarei. Wiadomość tę potwierdza Euzebiusz z Cezarei.

W źródłach pozabiblijnych Według tradycji po Zmartwychwstaniu Chrystusa Filip miał ewangelizować w Lidii, Frygii, Scytii, w Królestwie Partów i Etiopii. Ta sama tradycja przypisuje mu śmierć w Hierapolis ukrzyżowany głową w dół, choć według Pseudo-Abdiasza miał umrzeć z przyczyn naturalnych. Miało to nastąpić ok. 81 roku.

Pochodząca z przełomu II i III wieku Ewangelia Filipa opisuje ówczesne życie sakramentalne. List Piotra do Filipa pochodzący z Biblioteki z Nadż Hammadi stanowi dialog Jezusa z apostołami po Zmartwychwstaniu. Największym dziełem apokryficznym dotyczącym Filipa są Dzieje Filipa, powstałe w okolicach IV i V wieku, choć mieszają postacie Filipa Apostoła i Filipa Diakona.

Kult Kult apostoła rozwijał się dzięki bogatym pracom hagiograficznym powstałych na podstawie apokryfów.