frakcji czerwonej, grupującej głównie działaczy związków zawodowych (obsługiwanych przez niego z ramienia KPP), przede wszystkim Związku Zawodowym Robotników Przemysłu Odzieżowego i Związku Zawodowego Robotników i Robotnic Przemysłu Włókienniczego.
W 1929 wybrano go do zarządu głównego Związku Zawodowego Robotników i Robotnic Przemysłu Włókienniczego i Pokrewnych Zawodów, związanego z KPP. Po wyborach do Sejmu w listopadzie 1932 wraz z Władysławem Daneckim i Stanisławem Burzyńskim został posłem z komunistycznej listy Jedność Robotniczo-Chłopska w okręgu Łódź. Jako członek Klubu Komunistycznej Frakcji Poselskiej wygłosił w Sejmie kilkanaście przemówień. Organizował też wiece poselskie przed fabrykami w Łodzi, Warszawie i Zagłębiu Dąbrowskim. Mimo że od 1932 mieszkał w Warszawie, nadal uczestniczył w większych akcjach łódzkich robotników, m.in. we współorganizowanym przez niego powszechnym strajku włókniarzy w marcu 1933. Latem 1935 na polecenie Komitetu Centralnego KPP udał się wraz z innymi posłami komunistycznymi do ZSRR i wziął udział w VII Kongresie Kominternu w Moskwie. W 1936 został dyrektorem fabryki włókienniczej w Alma-Acie.