W Wojsku Polskim został awansowany na stopień majora w korpusie oficerów sanitarnych lekarzy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. był oficerem 2 Batalionu Sanitarnego. W latach 30. był w kadrze zapasowej 6 Szpitala Okręgowego we Lwowie. Uczestnik kampanii wrześniowej w 1939. Od 1940 przebywał w Wielkiej Brytanii (w 1940 roku zmienił nazwisko na Rostowski). Od 1949 do 1954 roku praktykował w Edynburgu. Po 1954 roku mieszkał w Londynie. Członek założyciel i prezes (1965/1966) Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie.
Był autorem około 70 prac naukowych. Wprowadził do neurologii pojęcia gelolepsji i orgazmolepsji, niezależnie od Ottorino Balduzziego opisał objaw, znany jako objaw zginacza Rothfelda-BalduzziegoEufemiusz Herman: Historia neurologii polskiej. Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1975, ss. 59-61.. Był autorem podręcznika neurologii, którego cały nakład został zniszczony podczas działań wojennych w 1939. Udało się uratować arkusze korektorskie książki i po wojnie uzupełnione wydanie miało ukazać się nakładem PZWL. Jednak po wydrukowaniu książki podjęto decyzję o zniszczeniu całego jej nakładu. W niewielkiej liczbie 200 egzemplarzy podręcznik został opublikowany w Krakowie w 1946 przez Koło Medyków Studentów UJ.