Opowiadanie pozbawione jest właściwej akcji, składa się z portretów mieszkańców dzielnicy Stambułu. Stanowi jednocześnie wewnętrzny portret Mansura, który w świecie w jakim życie czuje się niepotrzebny, ale który próbuje zachować pogodę ducha mimo trosk, biedy i samotności. Utwór reprezentuje charakterystyczne elementy twórczość pisarza: przedstawia galerię postaci z niższych warstw mieszkańców Stambułu a jednocześnie wyraża niemożność odnalezienia wśród nich miejsca dla takich jak on, człowiek pióra.

Opowiadanie to przełożyła na język polski Lucyna Antonowicz-Bauer. Zostało ono opublikowane w tomie opowiadań Abasıyanıka pt. Tureckie opowieści morskie, Wilno 2004.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Tureckie opowiadania Kategoria:Twórczość Saita Faika Abasıyanıka Kategoria:Utwory literackie z 1947 Kategoria:Utwory, których akcja toczy się w Stambule