Joachim Podiebradowicz, lub Jáchym z Poděbrad, lub Joachim von Podiebrad (ur. 18 stycznia w 1503 r. w Oleśnicy, zm. 27 grudnia 1562 r. we Wrocławiu) – książę ziębicki i oleśnicki w latach 1536–1542, książę-biskup brandenburski w latach 1545–1560, tytularny hrabia kłodzki z dynastii Podiebradów.
Życiorys Wczesne lata życia Joachim urodził się w 1503 roku w Oleśnicy jako drugi syn Karola I Podiebradowicza, księcia oleśnicko-ziębickiego i jego żony Anny, córki Jana II Szalonego, księcia żagańskiego. W latach 1515–1517 jego ojciec edukację młodego księcia powierzył Johannowi Hessowi, kanonikowi nyskiemu, który potem stał się jednym z ważniejszych reformatorów religijnych na Śląsku [on-line] [dostęp 8.11.2011]..
Panowanie thumb|240px|Herb Srebrnej Góry nadany w 1536 przez Podiebradów Po śmierci Karola I w 1536 roku, Joachim przejął wspólne rządy razem z młodszymi braćmi Henrykiem II, Janem i Jerzym II w księstwach ziębickim i oleśnickim. Jedną z ich pierwszych decyzji było nadanie 25 czerwca tego samego roku praw miejskich Srebrnej Górze, co związane było z rozwojem górnictwa w tej sudeckiej osadzieT. Przerwa, Dzieje Srebrnej Góry, Nowa Ruda-Wrocław 1998, s. 6..