Po powrocie do ZSRR w 1922 zamieszkała w Moskwie. W latach 1925–1928 kierowała wywiadem angielskim Wydziału Zagranicznego OGPU. W centralnym aparacie wywiadu zagranicznego pracowała do 1929 – pod koniec stycznia tego roku zwróciła się do komórki partyjnej OGPU z prośbą o przeniesienie jej do innej pracy i została składarką w drukarni. W 1930 została wyznaczona przez Komitet Centralny partii do pracy nad kolektywizacją rolnictwa w rejonach przygranicznych Związku Radzieckiego (m.in. w Ukraińskiej SRR). Studiowała w Instytucie Czerwonej Profesury.

Zajmowała się publicystyką literacką. W latach 1926–1927 współpracowała z tygodnikiem Świt, na łamach którego zamieszczała m.in. szkice i recenzje. Publikowała również prace poświęcone kwestii kobiecej. W 1930 opublikowała w Trybunie Radzieckiej opowiadanie „Tercjarka”. W latach 30. zatrudniona w wydawnictwie „Sowietskaja Enciklopedija”, gdzie była kierownikiem działu słowników. Brała udział w pracach dwutomowego słownika polsko-rosyjskiego i rosyjsko-polskiego pod redakcją jej męża, a po jego śmierci przejęła rolę redaktora.