Transport był ważną częścią gospodarki Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR). Centralizacja gospodarki w późnych latach 20. i 30. spowodowała szybki rozwój infrastruktury na wielką skalę. Przed rozpadem Związku Radzieckiego w 1991 roku istniało tam wiele rodzajów środków transportu lądowego, wodnego i powietrznego. Jednak polityka rządu przed, w trakcie i po okresie stagnacji spowodowała, że inwestycje w transport były niskie. Sieć kolejowa była największą i najczęściej używaną na świecie. Była też lepiej rozwinięta niż kolej w państwach Pierwszego Świata. Na przełomie lat 70. i 80. radzieccy ekonomiści wzywali do budowy większej ilości dróg, aby zmniejszyć obciążenie kolei i wzmocnić budżet państwa. Lotnictwo cywilne, reprezentowane przez Aerofłot, było największym na świecie, lecz borykało się ze swoimi nieudolnościami aż do rozpadu ZSRR. Sieć dróg nie została rozwinięta, a poza głównymi miastami często spotykało się drogi gruntowe. Tych zaledwie kilka dróg w państwie było niewystarczająco wyposażonych, aby poradzić sobie z rosnącym problemem. W późnych latach 80., po śmierci Leonida Breżniewa, jego następcy próbowali rozwiązać owe problemy, lecz bez powodzenia. W tym samym czasie, przemysł samochodowy rozwijał się szybciej, niż postępowała budowa dróg. W połowie lat 70.