Na XVIII Zjeździe Partii w 1939 roku, Wiaczesław Mołotow przyznał, że industrializacja okazała się być dla kolei ciężkim brzemieniem. Mimo to jednak, rząd ZSRR nadal wzmacniał uprzemysłowienie kraju, by przygotować się na nadchodzącą wojnę z Niemcami, do której ostatecznie doszło w roku 1941Davies, Harrison and Wheatcroft 1994, s. 162–163..
Po II wojnie światowej, radziecki transport kolejowy stał się jednym z najbardziej rozwiniętych na świecie, pozostawiając w tyle swoje odpowiedniki w państwach Pierwszego Świata. Sieć kolejowa w ZSRR wciąż się rozrastała, w latach 1965–1980 nawet o 639 km na rok, podczas gdy w państwach Pierwszego Świata stan transportu kolejowego pogarszał się, lub ulegał stagnacji. Ciągły rozwój kolei w ZSRR spowodowany był potrzebą wydobywania zasobów naturalnych, z których większość znajdowała się w okolicach Syberii. Mimo że radziecka prasa ujawniła niektóre problemy kolei w ZSRR, rząd mógł wciąż pochwalić się jedną z najbardziej zelektryfikowanych sieci kolejowych na świecie. Przez większość czasu późniejszego istnienia państwa, pociągi przewoziły przeważnie węgiel, oleje, materiały budowlane (głównie kamień, cement i piasek) oraz tarcicę. Olej i wyroby olejowe były jedną z głównych przyczyn powstania infrastruktury kolejowej na SyberiiWilson 1983, s. 201..