Wyroku nie wykonano, zamiast tego kierując Boguckiego na stanowisko lekarza frontowego Armii Czerwonej.
Od 1920 roku był w Wojsku Polskim. Został awansowany do stopnia majora lekarza. Był przydzielony do 1 Batalionu Sanitarnego w garnizonie Warszawa, w którym w 1923 był oficerem rezerwowym, a w 1924 oficerem rezerwowym pospolitego ruszenia. Po demobilizacji kierował wydziałem zdrowia miasta Warszawy. Na tym stanowisku doprowadził do powstania Instytutu Higieny. Od 1927 do śmierci piastował funkcję wiceprezydenta Warszawy. Wchodził w skład senatu Wydziału Nauk Politycznych Wolnej Wszechnicy Polskiej.
Zmarł 25 stycznia 1929 w Warszawie. Pochowany został na warszawskim Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym (kwatera K1-2-24) śp. Wincenty Bogucki.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Kijowskiego Kategoria:Ludzie związani z Odessą Kategoria:Ludzie związani z Wolną Wszechnicą Polską Kategoria:Majorowie lekarze II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie Kategoria:Rosyjscy politycy Kategoria:Uczestnicy rewolucji w Imperium Rosyjskim (1905–1907) Kategoria:Urodzeni w 1871 Kategoria:Wiceprezydenci Warszawy (II Rzeczpospolita) Kategoria:Zmarli w 1929 Kategoria:Oficerowie 1 Batalionu Sanitarnego