Jedynego wariantu wiersza (wyraźnie reprezentowanego przez Pieśń o zabiciu Andrzeja Tęczyńskiego) badaczka doszukała się w podziale długiego wersu na dwa człony „bezrozmiarowe” (tj. bez stałego rozmiaru), „z antykadencją w węźle dwudzielności i kadencją w klauzuli”. Taki podział dał początek w wierszu sylabicznym bardziej ustalonej średniówce, ustalił również miejsce intonacji (tu odpowiednio: wznoszącej i opadającej).
Ten model wiersza określa polską lirykę średniowieczną. Według Marii Dłuskiej w swoich początkach historycznych był to wiersz meliczny i być może istniała tendencja do ujednolicania wersów pod względem rozmiaru językowego. Na jego bazie powstał sylabizm, który ostatecznie stał się bardziej popularny i w XVI wieku stał się, za sprawą Jana Kochanowskiego kolejnym, drugim, systemem wersyfikacyjnym w poezji polskiej. Cytując ponownie Marię Dłuską, „średniowieczny wiersz zdaniowy, ze szczytów poezji wyparty już w połowie XVI w., w niższych, plebejskich jej regionach przetrwał mniej więcej przez wiek XVII i [...] przechował się w szczątkach w poezji ludowej”.