Klasztor dominikanów (słow. dominikánský klášter) – klasztor zgromadzenia zakonnego dominikanów w Ołomuńcu na Morawach, w Czechach.
Położenie Klasztor wznosi się w północno-zachodniej części starego miasta, w narożniku dzisiejszych ulic Studenckiej (Studenstská ul.) i Słowackiej (Slovenská ul.), przylegając od północy do kościoła Niepokalanego Poczęcia Marii Panny. Wzniesiono go wraz z w przylegającym kościołem poza obwodem średniowiecznych murów obronnych Ołomuńca, w miejscu zwanym Na Bělidlech (na łąkach wykorzystywanych wcześniej do bielenia płótna). Już jednak w roku 1525 został objęty (wraz z kościołem) nowymi fortyfikacjami miejskimi.
Historia Klasztor powstał pierwotnie jako siedziba zgromadzenia franciszkanów (bernardynów). Erygowano go z inicjatywy charyzmatycznego kaznodziei i minoryckiego wikariusza generalnego Jana Kapistrana w roku 1454. Ołomuniec stał się w tym czasie punktem oparcia dla podróży misyjnych Kapistrana po ziemiach czeskich i polskich. Kaznodzeja przebywał w mieście dwukrotnie, w latach 1451 i 1454. Jego kazania, w których potępiał ruch husycki i czeskich utrakwistów (pomimo prohusyckiego stanowiska króla Czech Jerzego z Podiebradów) oraz wzywał wiernych do rozprawy z Żydami, znalazły tu szeroki odzew. Po likwidacji zgromadzenia franciszkańskiego w 1782 r. (w ramach tzw.