„twarda prawda”, którą można osiągnąć przy pomocy nauki i filozofii, „religijna prawda”, osiągana poprzez religię.
Ta idea nie wzięła swojego początku w pismach Awerroesa.
Powyższy filozoficzny koncept awerroizmu to idea, że dwa światy, filozoficzny oraz religijny, są oddzielnymi bytami. Jednakże po wnikliwym zbadaniu 219 błędnych tez wytkniętych przez Tempiera, stało się oczywiste, że niewiele z nich wzięło swój początek w dziełach Awerroesa, stąd też przez pewien czas inne terminy stały się powszechnie używane, w odniesieniu do właściwego filozoficznego ruchu, jaki rozpoczęty został przez Sigera i Boecjusza: radykalny arystotelianizm lub heterodoksyjny arystotelianizm to inne nazwy jakimi określano ów ruch, jednakże w późniejszych czasach pozostał nazywany awerroizmem.
Tomasz z Akwinu zaatakował ideę monofizytyzmu w pracy De unitate intellectus contra Averroistas. W tym kontekście, słowo awerroizm zostało użyte poprawnie.
Epoka Odrodzenia W filozofii renesansu twierdzą arystotelizmu w jego awerroistycznej postaci była Padwa.