Tuż po zakończeniu zimnej wojny został mianowany doradcą politycznym przy Misji Włoch w Radzie Północnoatlantyckiej w kwaterze NATO w Brukseli. W latach 1993–1998 przebywał w Nowym Jorku we Włoskiej Misji przy ONZ, początkowo jako pierwszy doradca ds. politycznych, a następnie jako minister oraz zastępca stałego przedstawiciela. W tym czasie Włochy sprawowały mandat niestałego członka Rady Bezpieczeństwa ONZ. W latach 2002–2004 zajmował stanowisko ambasadora Włoch w Izraelu.

Po powrocie do Włoch pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako zastępca sekretarza generalnego, dyrektor generalny ds. wielostronnych stosunków politycznych i praw człowieka oraz dyrektor polityczny. W tym czasie zajmował się współpracą z głównymi ciałami międzynarodowymi, jak Rada Bezpieczeństwa ONZ, Zgromadzenie Ogólne ONZ, Rada Praw Człowieka ONZ, Rada Unii Europejskiej, NATO, grupa G8 oraz OBWE. Był również doradcą ministra spraw zagranicznych ds. bezpieczeństwa międzynarodowego, proliferacji broni masowego rażenia, terroryzmu oraz praw człowieka.