Kościół został konsekrowany 1938 roku.
Kościół został ustanowiony kościołem parafialnym przez papieża Piusa XI 31 października 1926 roku w listem apostolskim Regis Pacifici. Dnia 5 lutego 1965 roku został podniesiony do godności kościoła tytularnego przez papieża Pawła VI. Natomiast 3 lipca 1965 roku motu proprio Recentioris architecturae został bazyliką mniejszą.
Architektura i sztuka Kościół ma nawę główną, dwie nawy boczne, transept, półkolistą apsydę i kopułę. Został zbudowany ze zbrojonego betonu i brązowej cegły, z detalami z wapienia.
Fasada jest flankowana przez dwie wieże na planie kwadratu. Mają one płaskie dachy otoczone wąskim gzymsem. Sama fasada ma ceglaną ścianę bez okien, mieszczą się w niej trzy wejścia, z których centralne jest największe. Nad środkowymi drzwiami umieszczono rzeźbę z brązu przedstawiającą Najświętsze Serce Chrystusa Króla autorstwa Arturo Martini z 1933 roku, poniżej jest napis Ave Rex Noster ().
Kopuła jest płytkim spodkiem, osadzonym na bębnie utworzonym z szesnastu dużych szklanych okien oddzielonych filarami. Kopuła wsparta jest na czterech masywnych betonowych filarach w kolorze jasnoszarym z ukośnymi głównymi ścianami.