Tego samego wieczora, przebywająca na pokazie mody Daisy Bunting (June Tripp), wraz z innymi dziewczętami czyta w garderobie wiadomości dotyczące morderstwa. Ponieważ większość z nich to blondynki, postanawiają ukryć swój naturalny kolor pod perukami oraz czapkami. Bunting bagatelizuje i wyśmiewa obawy koleżanek. Ojciec dziewczyny (Arthur Chesney) kupuje na ulicy gazetę i przychodzi do domu, gdzie żona (Marie Ault) przygotowuje ciasto w obecności Joe Chandlera (Malcolm Keen), detektywa i przyjaciela Daisy. Przerażony Bunting pokazuje mu artykuł opisujący siódme morderstwo „Mściciela” i zarzuca opieszałość w działaniach policji. Gdy do domu wraca Daisy, córka właścicieli, Chandler żartuje, mówiąc jej, że podobnie jak „Mściciel”, jest „cięty na blondynki”. Następnie wycina z ulepionego ciasta kilka serc. Dziewczyna odrzuca jedno z nich, po czym Joe rozrywa je na pół. Pani Bunting cieszy się z „zalotów” pary, lecz jej mąż pozostaje bardziej powściągliwy. Lampa ścienna zaczyna migotać, kiedy do drzwi wejściowych Buntingów zbliża się cień mężczyzny. Po tym, jak rodzice Daisy wychodzą z kuchni, Chandler chwyta dziewczynę i ją całuje. Bunting w korytarzu przed drzwiami kuchennymi staje na krześle, by sprawdzić licznik energii elektrycznej, a żona otwiera frontowe drzwi.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Lokator (film 1927) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.