Wieś pierwotnie była własnością rycerską, a później kościelną należącą do biskupów poznańskich leżącą w kluczu Krobia. W 1530 wieś znajdowała się w powiecie kośćciańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1510 należała do parafii Domachowo.

W 1293 książę wielkopolski Przemysł II potwierdził, że Ciecirad, syn Męczki lub Mączki (w oryg. zapisie łac. „Manczconis”) niegdyś rycerza książęcego, zastawił Janowi Gerbiczowi biskupowi poznańskiemu swoją opustoszałą dziedzinę Rębowo wraz z przyległym lasem za 300 grzywien srebra, którą to sumę Ciecirad według dokumentu już otrzymał.

Miejscowość odnotowano również w historycznych rejestrach poborowych. W 1510 w Rębowie było 10,5 łana osiadłego, dwa łany sołeckie. W 1530 pobór odbył się od 5 łanów osiadłych. W 1563 pobrano podatki od 12 łanów osiadłych, dwóch łanów sołeckich, karczmy dorocznej oraz 6 komorników. W 1564 wieś Rębowo leżało w kluczu Krobia należącego do biskupów poznańskich. We wsi znajdowało się 14 łanów, a w tym 12 łanów osiadłych oraz dwa łany opuszczone. Mieszkańcy z każdego łanu płacili jeden floren oraz 12 groszy oraz w naturze: dwa kapłony i dwa koguty, 10 jaj. Z łanów opuszczonych zobowiązani byli do robocizny o wartości trzech talarów.