Tymczasem przypadkowi hulacy rozpoznają go i ujawniają jego prawdziwą tożsamość; pogłębia to jeszcze depresję Chattertona, który zaczyna rozważać samobójstwo. Od zamiaru tego odwodzi go przyjaciel, kwakier, przekonując go, że jest kochany przez Kitty.
W nadziei na pomoc, Chatterton kontaktuje się z merem Londynu, znajomym jego ojca. Ten jednak wyśmiewa jego ambicje literackie, dostarcza mu gazetę, w której poeta został oskarżony o plagiat, wreszcie proponuje podjęcie pracy lokaja. Zrozpaczony Chatterton zażywa śmiertelną dawkę opium. Wkrótce po nim umiera z rozpaczy Kitty.
Cechy utworu Alfred de Vigny nie zamierzał dokonywać w swoim dramacie studium charakterów ani drobiazgowo analizować przeżyć postaci. Chatterton od początku był zamierzony jako sztuka z tezą, a jego ograniczona fabuła miała dowodzić słuszności przekonania autora, iż w społeczeństwie przemysłowym, szanującym wyłącznie materialny zysk, nie ma miejsca dla wrażliwego poety. Tym samym bohaterowie dramatu winni być traktowani jako symbole określonych postaw, które jednak dzięki precyzji autora stają się realne. Zdaniem G. Lansona i P.