W latach 1857–1859 pracował w seminarium duchownym w Mińsku jako wykładowca łaciny i spowiednik kleryków. W latach 1860–1863 był duszpasterzem akademickim i proboszczem w Dorpacie. Na tej placówce rozpoczął budowę kościoła, założył szkołę katolicką i ochronkę, a także należał do Estońskiego Towarzystwa Naukowego. Od 1863 piastował urząd rektora Akademii Duchownej w Warszawie, gdzie wykładał teologię pastoralną i egzegezę biblijną Starego Testamentu. Stanowiska na uczelni został pozbawiony w 1867 w związku z jej zamknięciem przez władze carskie. Zajął się wtedy pracą naukową i odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Od 1871 przez 13 lat był proboszczem parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny na Lesznie w Warszawie. W 1864 został kanonikiem honorowym sejneńskim.
24 marca 1884 papież Leon XIII prekonizował go biskupem pomocniczym diecezji płockiej ze stolicą tytularną Serra. Święcenia biskupie otrzymał 13 lipca 1884 w kościele św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Petersburgu. Konsekrował go Aleksander Gintowt-Dziewałtowski, arcybiskup metropolita mohylewski, w asyście Szymona Marcina Kozłowskiego, biskupa diecezjalnego łuckiego i żytomierskiego, i Antanasa Baranauskasa, biskupa pomocniczego żmudzkiego. Po święceniach pozostał w Warszawie.