W 1947 roku Władimirski został mianowany na admirała-inspektora głównej inspekcji sił zbrojnych, a później służył jako szef administracji morskich instytucji edukacyjnych i zastępca szefa inspektora sił zbrojnych dla wojskowych sił morskich (WMF). Od 1952 roku Władimirski był szefem dyrekcji wojskowych szkoleń morskich, a od kwietnia 1953 roku szefem administracji szkoleń wojskowych WMF, stając się w marcu 1955 roku zastępcą Gławkoma WMF w dziedzinie budowania okrętów. W latach 1956–1959 Władimirski był przewodniczącym komitetu naukowego i technicznego marynarki.

Od 1959 roku Władimirski pracował głównie jako naukowiec i pedagog, w tym jako zastępca szefa Akademii Marynarki Wojennej (w latach 1962–1967) i także jako profesor-konsultant akademii (w latach 1967–1970). Od 15 października 1968 roku stał na czele kilku radzieckich ekspedycji oceanograficznych; w 1968 roku – w wyprawie dookoła świata na statku oceanograficznym „Polus” (z ros. biegun).

Władimirski wycofał się ze służby w 1970 roku.

Jego imieniem został nazwany jeden z oceanicznych statków badawczych proj. 852 „Admirał Władimirskij”, zbudowany w szczecińskiej stoczni im.