Kilkakrotnie więziony za działalność komunistyczną, w tym 1936-1937 przez 15 miesięcy osadzony w obozie w Berezie Kartuskiej. Po zwolnieniu ponownie działał w KPP w Zagłębiu.

mały|Grób Ignacego Orzechowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Od jesieni 1939 poszukiwany przez gestapo, ukrywał się, w październiku 1939 wraz z Ignacym Kalagą organizował konspiracyjną grupę komunistyczną. W listopadzie 1939 przedostał się do Lwowa, gdzie studiował korespondencyjnie historię w Instytucie Pedagogicznym i odbył roczny kurs dla nauczycieli szkół średnich. 1940-1941 był dyrektorem sowieckiej szkoły w Toporowie, po napaści Niemiec na ZSRR pracował pod Kijowem przy budowie umocnień, a w październiku został ewakuowany w głąb ZSRR, po czym pracował jako nauczyciel w guberni tambowskiej i w Ufie. W 1943 wstąpił do ZPP, a w październiku 1944 do ludowego WP. Wiosną 1945 wrócił do kraju i wstąpił do służby w MBP, gdzie został naczelnikiem jednego z wydziałów, oraz do PPR. Następnie został naczelnikiem jednego z wydziałów WUBP w Olsztynie. Od 15 grudnia 1947 pracownik Komitetu Wojewódzkiego (KW) PPR w Katowicach, kierownik referatu historii partii. Od kwietnia 1949 pracował w Warszawie w Wydziale Historii Partii KC PZPR.