Bitwa zyskała szeroki oddźwięk w społeczności polskiej i uznanie rosyjskich i francuskich władz wojskowych, a dla pułku przyznano ogółem ponad 200 odznaczeń.
Po bitwie pod Krechowcami pułk, staczając potyczki odwrotowe, wycofał się do Besarabii. We wrześniu 1917 roku pułk włączono w skład I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego i przetransportowano, z pewnymi problemami stwarzanymi przez lokalne władze bolszewickie, do Dukory pod Mińskiem. Po rewolucji październikowej i zawarciu rozejmu z Niemcami, w pierwszej połowie stycznia 1918 bolszewicy zażądali rozbrojenia pułku, co zostało odrzucone, zaś kaukaska dywizja jazdy odmówiła walki w tym celu z polskim pułkiem. Podejmowano też próby zrewoltowania żołnierzy przeciw oficerom, które nie przyniosły efektu. Pułk następnie pod koniec stycznia przemaszerował w rejon Bobrujska, w rejon koncentracji I Korpusu, atakowany po drodze przez uzbrojonych chłopów. Wszedł tam w skład Dywizji Ułanów, licząc 6 szwadronów liniowych. Walczył z bolszewikami.
W okresie służby w I Korpusie wykształcił się swoisty kodeks postępowania („ideologia pułku”).