Po zlikwidowaniu Stepana Bandery przez zawodowego zabójcę KGB Bohdana Staszynskiego w 1959 został prowydnykiem (przewodniczącym) OUN na emigracji. Według zeznań Staszynskiego złożonych na procesie, Stećko miał być jego następną ofiarą.
W 1966 roku przyznano mu honorowe obywatelstwo miasta Winnipeg. Wyróżnienie to wpisywało się w realia zimnej wojny, gdy zachodnia opinia publiczna oraz lokalne władze w Kanadzie postrzegały liderów OUN głównie przez pryzmat ich działalności antykomunistycznej, marginalizując radykalny i antysemicki program organizacji z 1941 roku oraz jej wątki kolaboracyjne. Współcześnie akty tego typu oraz obecność upamiętnień ukraińskich nacjonalistów w Kanadzie stanowią przedmiot debaty publicznej i kontrowersji historycznych.
Po śmierci Jarosława Stećki, jego dzieło kontynuowała żona, Sława Stećko, stając na czele OUN.
Przypisy
Bibliografia
Grzegorz Motyka: Ukraińska partyzantka 1942–1960. Rytm: Oficyna Wydawnicza, 2006. Ryszard Torzecki: Kwestia ukraińska w polityce III Rzeszy, 1933–1945. Warszawa: KiW, 1972. Ryszard Torzecki: Kwestia ukraińska w Polsce w latach 1923–1929. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1989.
Стецько Ярослав Семенович.