Inną charakterystyczną formą krajobrazu polodowcowego są pola sandrowe. To równinne obszary zbudowane z piasków i żwirów o dużej przepuszczalności, wypłukanych i osadzonych przez wody na przedpolu lodowca. Topniejący lądolód wyrzeźbił też wąskie i głębokie doliny – rynny glacjalne. Jeziorem tego typu jest Woświn i jezioro Dłusko. Najwyższym wzniesieniem Pojezierza Ińskiego jest Głowacz. Wzdłuż wału moreny czołowej przebiega dział wodny dorzecza Regi i Iny. Do zlewni Regi należy rzeka Ukleja oraz Reska Węgorza, natomiast do zlewni Iny – Pęzinka i Krępa.
Historia obszaru Najstarsze ślady bytności ludzkiej znaleziono w dolinie Iny. Pochodzą one sprzed ośmiu tysięcy lat. Z czasów wczesnego osadnictwa słowiańskiego zachowały się wały ziemne i fosy grodziska nad jeziorem Woświn, pomiędzy jeziorami Ińskim i Zamczyskiem, nad jeziorem Zajezierze i na górze Białce.
W okresie średniowiecza na tym obszarze ścierały się wpływy państwa polskiego, księstwa pomorskiego, Nowej Marchii i zakonu krzyżackiego. Prowadził tu też swoją prywatną politykę możny, pochodzący z zachodniej Europy, ród Wedlów. Osiadł on na tych terenach za czasów panowania książąt pomorskich i do XVIII w. władał ziemiami Pojezierza Ińskiego.