W ustawie z dnia 10 marca 1937, w art. 9 wprowadzono przepis o możliwości odebrania odznaczenia, w którym określono, że odznaczenie traci się w wyniku wyroku sądu powszechnego orzekającego o utracie odznaczeń oraz na mocy orzeczenia Sądu Honorowego powołanego na mocy tej ustawy wybieranego spośród odznaczonych na 6-letnie kadencje, co dwa lata 1/3 składu miała być wymieniana, orzeczenie to musiało być zatwierdzone przez Prezydenta. Sąd Honorowy ukonstytuował się 20 kwietnia 1937. Przewodniczącym był: gen. bryg. Ferdynand Zarzycki, zastępcami: gen. bryg. Jan Kazimierz Kruszewski i gen. bryg. Teofil Maresch. Ponadto w skład Sądu wchodzili jako sekretarze: mjr Wiktor Kaliciński, mjr Kazimierz Kierowski, mjr Bronisław Kowalczewski, dr Wojciech Chuchla i kpt. Władysław Karaś. Do lutego 1939 r. wpłynęło do niego 631 spraw, a rozpatrzono ich do tego czasu 201. Odznaczenie odebrano w 67 przypadkach, zaś w 134 przypadkach pozostawiono odznaczenie. Nie rozpatrzono natomiast w tym czasie 430 spraw (2244 znajdowały się w trakcie sprawdzania, 109 skierowano do rozpatrzenia przez Sąd Honorowy, zaś 77 objętych było dochodzeniem prokuratorskim)Z.Puchalski, T.Wawrzyński, op. cit.