W 1879 został przeniesiony do monasteru w Cetyni jako jego przełożony oraz sekretarz metropolity Hilariona, którą to funkcję spełniał do jego śmierci w 1882. Po śmierci hierarchy archimandryta Mitrofan był przez kilka miesięcy administratorem eparchii, do objęcia urzędu metropolity czarnogórskiego przez biskupa Wissariona (Ljubišę). Po jego śmierci w 1884 Mitrofan otrzymał nominację biskupią i przyjął chirotonię 18 kwietnia 1885 w soborze św. Izaaka w Petersburgu, w czasie uroczystych obchodów tysiąclecia działalności Świętych Cyryla i Metodego.
Mitrofan (Ban) sprawował urząd metropolity czarnogórskiego przez 35 lat. Szczególnie opiekował się szkołą nauczycielsko-teologiczną w Cetyni, dbał o remonty świątyni, w 1901 powołał do życia fundusz na rzecz wdów i sierot po prawosławnych duchownych, przyczynił się również do opracowania wewnętrznych regulaminów konsystorzy i Synodu (1904) oraz zasad działalności duchowieństwa parafialnego (1909). W latach 1906–1914 zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym i Radzie Państwa Czarnogóry.
Uczestniczył w procesie ponownego włączenia metropolii czarnogórskiej w struktury Serbskiego Kościoła Prawosławnego po powstaniu Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Od maja 1919 do czerwca 1920 był przewodniczącym jego Soboru Biskupów. Zmarł w 1920 po chorobie.
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1841 Kategoria:Zmarli w 1920 Kategoria:Metropolici Czarnogóry i Przymorza