Podsumowując stwierdził, iż album, „nie jest płytą porywającą, nie jest też tak mistrzowsko zrealizowaną i poruszającą jak ich [zespołu] wcześniejsze dokonania” zauważając jednocześnie, że „jest tylko kilka zespołów, które mogą wydać tak dobrze skonstruowany album jak Rock Action”.

Zdaniem Heather Phares z AllMusic Mogwai na Rock Action odrzucił znaczną część improwizacji i hałaśliwego brzmienia, którymi charakteryzowały się jego wczesne nagrania na rzecz bardziej zwartych struktur oraz bardziej bezpośrednich melodii i śpiewów chcąc w ten sposób uciec z post-rockowego zaszufladkowania. Dokonał tego dzięki zaproszonym gościom, takim jak producent Dave Fridmann i Gruff Rhys z Super Furry Animals.

„Podczas gdy formuła Come On Dye Young była cicho-głośno-cicho, Rock Action równie dobrze sprawdza się w formule cicho-cicho-cicho, która pomogła Mogwai stworzyć ich najbardziej satysfakcjonującą płytę do tej pory. 38 minut rozmarzonych, melancholijnych melodii wyrastających z ledwo słyszalnych statycznych pulsów, niespójnie vocoderowych szeptów czy groteskowo ekscytujących brzmień, tworzonych przez miękko brzmiący fortepian, pozbawione trywialności dęciaki i z głębi serca płynące smyczki” – ocenił Michael Clarke z magazynu Drowned in Sound. „To jest dźwięk przyszłości.