Obraz wydaje się być próbą poszukiwania idealnego piękna, w której element narracyjny schodzi na dalszy plan. Wszelkie detale fresków, mebli i wyposażenia sypialni zostały namalowane z pedantyczną dokładnością. Tło obrazu powstało na podstawie fresków z Pompei i wykonał je na zlecenie Ingresa stypendysta Victor Baltard. Meble i draperie malowali Hippolyte Flandrin i bracia Paul i Raymond Balze. Według świadków Ingres był tak wzruszony podczas malowania, że po prostu płakał.
Nawiązania W zbiorach Luwru znajduje się szkic malarza, pochodzący z 1804 roku i poświęcony tej samej scenie. Pozwoliło to wysunąć przypuszczenie, że artysta nosił się z zamiarem namalowania obrazu od ponad trzydziestu lat.
Motyw Antiocha i Stratonike był wykorzystywany również przez innych twórców, malowali go m.in. Johann Heiss (1640-1704), Antonio Bellucci (1654-1726) i młody Jacques-Louis David, z polskich artystów Józef OleszkiewiczAntiochos i Stratonika, 1810..
Przypisy
Bibliografia Jean-Auguste-Dominique Ingres, „Wielcy Malarze. Ich życie, inspiracje i dzieło”. Nr 23, s. 22–23, .
Kategoria:Obrazy Jeana-Auguste’a-Dominique’a Ingres’a Kategoria:Obrazy w Musée Condé w Chantilly Kategoria:Postacie historyczne na obrazach