Środkowa wieżyczka mieści w jednej z kondygnacji figurkę nieznanego świętego, który w rękach trzyma księgę. Wysoką, ostrosłupową fialę wieńczy niewielki krucyfiks.
Analiza Poznańska monstrancja jest cennym przykładem adaptacji form architektonicznych w sztuce złotniczej. Walory artystyczne kumulują się w wyważonych proporcjach, puryzmie konstrukcji i zwielokrotnieniu gotyckich motywów architektonicznych, które tworzą zasadniczy element zarówno kompozycyjny jak dekoracyjny. Monstrancja powstała w okresie rozpowszechniania się bogato dekorowanych form wieżowych, których tradycja sięga XIV wieku. Formy takie kształtowały się zarówno w dziełach monumentalnej architektury (wieże kościelne m.in. w Bebenhausen, Metz, Antwerpii) oraz plastyki (m.in. Piękna Studnia w Norymberdze, tzw. Spinnerim am Kruez w Wiener Neustadt, sakramentarium w kaplicy Św. Wacława w katedrze w Pradze).