W grudniu 2000 objął mandat deputowanego do Rady Najwyższej Naddniestrza z ramienia Partii Odnowa, zostając także wiceprzewodniczącym Rady. W wyborach parlamentarnych w 2005 i w 2010 uzyskiwał reelekcję. 28 grudnia 2005 został wybrany przewodniczącym parlamentu. Funkcję tę pełnił do 22 lipca 2009, kiedy zrezygnował z urzędu, a jego następcą został wybrany Anatolij Kamiński, dotychczasowy wiceprzewodniczący Rady. Powodem rezygnacji był sprzeciw wobec polityki prezydenta Igora Smirnowa, w tym wobec proponowanych zmian w konstytucji. W latach 2006–2010 zajmował stanowisko przewodniczącego Partii Odnowa.
W 2011 został jednym z pięciu kandydatów w wyborach prezydenckich zaplanowanych na 11 grudnia 2011. Jego głównymi rywalami zostali urzędujący prezydent Igor Smirnow oraz przewodniczący parlamentu Anatolij Kamiński, popierany przez władze rosyjskie. W pierwszej turze wyborów zajął pierwsze miejsce, zdobywając 38,6% głosów, pokonując Anatolija Kamińskiego (26,3%) oraz prezydenta Smirnowa (24,7%). W drugiej turze 25 grudnia 2011 pokonał Kamińskiego, uzyskawszy 73,9% głosów. Urząd prezydenta objął 30 grudnia 2011. Zadeklarował podjęcie działań na rzecz uznania międzynarodowego separatystycznej republiki oraz strategiczną współpracę z Rosją.