Tarbicha (arab. تربيخا) – nieistniejąca już arabska wieś, która była położona w Dystrykcie Akki w Mandacie Palestyny. Wieś została wyludniona i zniszczona podczas I wojny izraelsko-arabskiej, po Sił Obronnych Izraela 1 listopada 1948 roku.

Położenie Tarbicha leżała wśród wzgórz w północnej części Górnej Galilei, w odległości 27 km na północny wschód od miasta Akka. Według danych z 1945 roku do wsi należały ziemie o powierzchni 1856,3 ha. We wsi mieszkało wówczas 1000 osób.

Własność gruntów Powierzchnia gruntów [ha] Arabowie 1254,8 Żydzi 0 publiczne 601,5 Razem 1856,3

Rodzaj użytkowanych gruntów Powierzchnia [ha] uprawy oliwek 6 uprawy nawadniane 61,9 uprawy zbóż 320,4 nieużytki 1462,8 zabudowane 11,2

Historia W czasach krzyżowców wieś była nazywana Tayerebika. W 1596 roku Tarbicha była niewielką wsią, liczącą 88 mieszkańców, którzy utrzymywali się z upraw pszenicy, jęczmienia, oliwek, winorośli oraz hodowli kóz i uli. W wyniku I wojny światowej cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków, którzy utworzyli Brytyjski Mandat Palestyny. W okresie panowania Brytyjczyków Tarbicha była dużą wsią. W 1938 roku utworzono tutaj szkołę podstawową dla chłopców, do której w 1945 roku uczęszczało 120 uczniów.