Ryboludy zostały po raz pierwszy odkryte przez tubylców z Indii Zachodnich, na których z kolei natrafił kupiec z Innsmouth, Obed Marsh. Kiedy nadeszły ciężkie czasy, Obed wraz z poplecznikami sprowadzili istoty do brzegów Nowej Anglii. U krańca opowieści Allena narrator jest podenerwowany, jednak uważa historię za produkt płodnej wyobraźni pijaka.

Rozdział czwarty opowiada o nocy, którą narrator jest zmuszony spędzić w mieście, dowiedziawszy się, iż autobus, którym miał powrócić, ma zepsuty silnik. Narrator wynajmuje pokój w zatęchłym hotelu. Próbując zasnąć słyszy pod swoimi drzwiami głosy osób przygotowujących się, aby wtargnąć do środka. Nie tracąc czasu, ucieka przez okno, a następnie ulicami, niejednokrotnie imitując pokraczny chód autochtonów. Ostatecznie trafia na tory kolejowe, gdzie ukrywa się przed liczną grupą miejscowych – zobaczywszy opisywanych przez Allena rybio-żabich ludzi, mdleje w kryjówce.