Ernst Heinrich Friedrich Meyer (ur. 1 stycznia 1791 w Hanowerze, zm. 7 sierpnia 1858 w Królewcu) – niemiecki botanik i historyk botaniki, lekarz medycyny.
Wykładał w Getyndze, w 1826 roku został profesorem botaniki na uniwersytecie w Królewcu i dyrektorem Ogrodu Botanicznego. Członek korespondent Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego (1858)Handbuch des Lemberger Sttathalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1858, s. 250..
Jego botaniczną specjalnością były mchy i sitowate. Pisał także prace z historii botaniki, dotyczące starożytnych autorytetów, takich jak Arystoteles i Teofrast z Eresos, badał początki nowoczesnej botaniki w kontekście renesansowego humanizmu.
Według niektórych historyków podczas pobytu na uniwersytecie w Getyndze poznał Goethego.
Niektóre z prac 1822: Synopsis Juncorum. 1823: Synopsis Luzularum. 1830: De plantis labradoricis libri tres. 1835, 1837: Comentarii de plantis Africae australis. 1839: Preußens Pflanzengattungen 1854–1857: Geschichte der Botanik, Bornträger Verlag, Königsberg – Übersetzung mit einem Vorwort von Frans Verdoorn: Verlag A. Asher, Amsterdam 1965Robert Zander (ed.), Fritz Encke, Günther Buchheim, Siegmund Seybold. 1984. Handwörterbuch der Pflanzennamen. Ed. Ulmer Verlag. Stuttgart.